Het verhaal achter 'Doomsday'

Stel je voor: een meteoor nadert, en de rijkste miljonairs zoeken hun toevlucht in luxe schuilkelders. Helemaal onderin, in stijlvolle compartimenten, wachten ze op het onvermijdelijke. Maar wat ze niet weten, is dat er helemaal geen meteoor is. Ze zitten voor niets onder de grond, misleid. Hun geld zijn ze kwijt, want als de meteoor echt was ingeslagen, was alles verbrand, behalve hun kapitaal. Een geniaal bedrog dat hen voor gek zet en hun rijkdom afneemt.

Draag een verhaal met je mee

Wie dit T-shirt draagt, straalt een gevoel voor humor en een scherpzinnige blik op de wereld uit. Het is meer dan zomaar een kledingstuk; het is een statement dat je deel bent van het "Noseburns" universum en de satirische geest van Romeo Tenderness. De drager laat zien dat hij of zij een verhaal kan waarderen waarin een groep miljonairs in de val wordt gelokt. Dit is mijn nieuwe boek, "Doomsday", en ik ga het hier op internet schrijven en wellicht ook uitgeven. Draag dit T-shirt en wees een voorloper van dit spannende nieuwe hoofdstuk!

Voeg woord-voor-woord highlighting toe terwijl de app voorleest, zodat ik kan volgen waar ik ben. Daar zaten ze, de club van de afgehakte hakken onder de grond in de schuilbunker voor de meteor Helliet. Helliet zou gaan inslaan op 13 december 2023. Helliet zou al lang zijn ingeslagen, nu al drie jaar geleden en de club van de afgehakte hakken zit nu nog steeds onder de grond in de schuilbunker. Hé jongens, weet je wat ik vernomen heb? We worden de club van de afgehakte hakken genoemd, omdat wij onze rodeolaren, de hakken hebben afgehakt om zo gemakkelijker te kunnen lopen. En jij hebt van je high heel pumps, die damesschoenen, de hakken afgehakt om er wat mannelijkere sandalen van te maken die ook heel handig lopen over al die kiezelstenen hier, die kut kiezelstenen. Wie heeft daar nou om gevraagd? Hadden we niet beter kunnen vegen of iets? Maar, nee, die grond is zo scherp als, als wat. Je haalt je voet hier op aan die scherpte van die kiezelstenen. Jan Dorrie. Verdikkie. Ja, Jan-Jaap, dat is inderdaad een janboel hier. Kerel, een echte janboel. Jan-Jaap zei: niet zo lullen jongen. Janboel? Wil je mijn naam niet gebruiken in die gekke uitspraken van jou? Punt. Dwight Brandon sprak: kerel, ik kan jou niet geloven. Überhaupt om zo'n rare opmerking te maken is echt iets van jouw deftig toontje. Je moet deftig spreken op mijn manier jongen. Met scherpte en niet van die zwakzinnige uitspraken. Je lijkt wel een randdebiel. Heel raar kerel. Heel raar vind ik dat. Nou ja, wij lopen op schoenen met afgehakte hakken omdat dat veel gemakkelijker loopt. We hebben geleerd onze hakken af te hakken, omdat wij dan makkelijker kunnen lopen over die kiezelstenen ellende die we hier aan deden treffen. Het is niks anders dan kiezelstenen over heel de vloer heen. Nergens kunnen we op blote voeten lopen, want overal liggen die scherpe kiezelstenen. Verschrikkelijk. Ja, sprak de rest. Het is gelukkig maar voor eventjes. Misschien nog een paar jaar en dan zitten we weer boven de grond in ons kasteeltje fijn te vertoeven. Met heel wat geld weer. Met inderdaad heel wat geld. Dat denk ik wel, jongens. Ik denk wel dat we weer rijk gaan worden bovengronds. De hoge heren van de afgehakte hakken hadden zich in de bovenwereld al heel snel rijk gemaakt, maar zij waren niet op een allerbeste manier rijk geworden. Ze waren te heb-- hebberig, inhalig en dat bleek wel omdat ze sigaretten deden verkopen. Drank, wapens. En zo nog heel wat meer dingen die de normale mens weder niet kon gebruiken. Ik heb al lang niet meer gerookt, zei Ernst. Ik heb er eigenlijk helemaal niet meer zoveel zin in, zei Ernst. Ja, jongens, ik voel het ook. Ik heb ook niet meer zoveel zin in roken. Nee, nou, dan leven we alleen nog maar langer. Ja, laten we dat hopen. Maar wel boven de grond natuurlijk. Jazeker jongen, boven de grond leven we weer Daar is het niet een dolle pret. Hier onder de grond. Het is maar raar. Het is schijten. Mogen jullie bij zitten? Ja, inderdaad. Dat vind ik ook raar. Het stinkt hier zo enorm. Iedere keer weer als er verse stront ligt, lopen wij hier weer te luchten en te dampen van die riekende, riekende stank die hier hangt. Het is echt niet meer leuk hier zo onder de grond. Maar ja, we zitten hier wel veilig voor die stomme ramp. Of niet kerel? De politieke partij heeft ons leven gered. De politieke partij was de organisatie die hen als clubje miljonairs allereerst onder de grond had geholpen. In een veilige omgeving, is wat ze zeiden. Wij zijn van de politieke partij en wij helpen jullie wel. Jullie moeten geholpen worden, want jullie zijn de rijksten onder ons. Jullie dirigeren de mensheid. Wij lopen achter jullie aan. Gaan jullie maar als eerste onder de grond. Wij komen wel achter jullie aan in wat goede koperen schuilkelders. En zo waren de club van de afgehakte hakken onder de grond gelokt met een valse meteoor ramp melding. En ze trapten er nog in ook. Zonder dat ze het wisten zaten ze nu onder de grond en waren ze allen zo arm als Job. Wanneer gingen ze daar dan achter komen? Ja, wanneer gaan ze daar toch achter komen? De politieke partij was niks minder dan een groep oplichters. Zij wilden graag rijk worden en zij wilden graag de miljonairs betaald zetten voor alle slechte daden die zij hadden verricht. Ze moesten arm worden en onderaan de ladder in de maatschappij gaan zitten, zodat iedereen boven ze staat en iedereen ze hard kan uitlachen en desnoods een lesje kan leren zonder dat ze ons ooit kunnen raken. Die raken ons nooit meer. Je uit gebonjourd, die vieze flikkers. Ik ben blij dat we ze een lesje hebben kunnen leren. Haha, ze weten het nu nog niet, maar ze komen er wel achter. Die vuile ratten, die rioolratten. Ze komen er wel achter. Nu lopen ze allemaal rond op kapotte schoenen. Die schoenzolen zitten allemaal los. Losse hakken, losse tenen, opgekrulde tenen, noem het maar op. Met plakband vastgemaakte schoenen. Met plakband gerepareerde schoenen. Er is er eentje die heeft zelfs schoenen van plakband gemaakt. Ja, de club van de dertien afgehakte hakken zit daar wel goed onder de grond. Laat ze maar zitten. Dat werd er boven de grond gezegd. De nietsvermoedende miljonairs zaten in de val. Ze waren al hun bezittingen verloren, al hun geld verloren en dat was dus afgepakt door de politieke partij. Dat is de groep die ze zogenaamd in het geheim de grond in hebben geloodst. Wat een meevaller, riepen ze daar allemaal in de politieke partij. Kerel, den één z'n dood is den ander z'n brood, maakten ze soms als grap, als opmerking. En dan werd er hevig gelachen. Ik blijf mooi in Jan Jaap zijn kasteeltje wonen. Dwight Brandon zijn kasteel zit ik ook goed in. En zo waren er dertien nieuwe eigenaren van de dertien vervallen kasteeltjes. Ik heb het riant en ik heb een vermogen waar je u tegen zegt. En mijn kapitaal groeit alleen maar omdat de winst ieder jaar dikke boekdelen spreekt. Dit is allemaal te mooi om waar te zijn. Jongens. Sla mij maar knock-out als dit allemaal niet waar is. Dan heb je geluk kerel. Je weet dat ik agressief ben van aard, maar je hebt gelijk. Ik kan je niet slaan. Mafkees. Maar als je nog ooit eens over mij begint of over mijn moeder. Jongen, dan ram ik je helemaal in elkaar. Ben ik ooit over je moeder begonnen? Vaak zat. Weet je niet meer? Die ene keer dat je me zo tegen de grond aan sloeg en bleef slaan en schoppen? Ja. Was dat voor je moeder? Ja, je zei wat verkeerds over mijn moeder. Man, je had me bijna doodgeslagen. Ik lag daar te bloeden op de grond. Ambulance moest erbij komen. Ze moesten mij vers bloed geven, zuurstof en reanimatie. Je had me doodgeschopt. Ja, maar je werd weer gereanimeerd, dus was je weer in leven. Nee jongen, dat was nog geen moord, dus werd dat niet als moord aangerekend, maar als zware mishandeling. En daar ontsprong jij de dans, smeerlap. Met je agressieve kutvecht sporten die je doet. Ach jongen, je moet het maar zelf weten. Zou niet zo doorgaan jongen. Want als je nog ene keer iets verkeerds over mijn vecht sporten zegt, dan geef ik je een ram voor je tanden. Hé, dan ram ik al je tanden eruit. Jongen, hou maar op. En niet meer over mijn moeder beginnen. Ja jongen, hou nou maar op. Zeg mij na. Meneer Koning verstate. Ik zal nooit meer een beroep doen op jouw moeder en negatieve praat over haar. Afzijnde de dommerik van de groep. Oké, zeg maar na. En hij sprak hem na Ik, meneer Koning ter Staten zal nooit meer mijn eigen negatief uitlaten over de moeder van Sherlyn Henry Henry Broek ken Miles. Ja, zeker weten Broeke Miles. Dat geloof ik wel kerel. Rijke stinkerd dat je bent. En zo zat de politieke partij boven de grond grapjes te maken over de getroffen leden van de Club der Afgeraakten. Zij hadden het zwaar, maar ze dachten van niet. Ze dachten: het is maar voor even en het zal wel ooit voorbijgaan. De tijd verliep onder de grond. De ene dag zaten ze Ganzenbord te spelen, de andere dag Stratego, de andere dag Yahtzee, de andere dag Monopoly en noem het maar op. Er was zelfs een computer met computerspelletjes. Alleen die was altijd bezet door dezelfde. Pieter-Paul was een echte computernerd. Hij vond computeren zo leuk dat hij er dagelijks achter zat. Z'n kennis te verbreden, zei hij dan. Op het gebied van games, computergames en spelletjes. De computer had nog steeds internet. De computer had nog steeds downloadfuncties en nog steeds had Pieter-Paul nieuwe spelletjes die hij illegaal had gedownload. Hij zei: Henry Hans, hoe kan dat, dat jij nog steeds internet hebt? Hoe kan dat, dat je telkens nieuwe spelletjes hebt? Ja, dat vind ik ook raar. Ik heb nog steeds internet en ik heb nog steeds nieuwe spelletjes. Ja, maar waar komen die nieuwe spelletjes dan vandaan? Alles ter wereld is toch verbrand? Iedereen viel stil. Er werd geen woord meer gesproken. Ze keken elkaar allemaal dom aan. Er is iets meer aan de hand, zei Emiel ineens. Jazeker, Emiel, kerel, dit riekt naar onraad. Hier is wat meer aan de hand. En misschien zijn de rapen gaar, jongens, want ik vrees het ergste. Kut ja, zei de rest. Misschien zijn de rapen gaar. Oh, wat moeten we nou doen? Misschien zijn we onze fortuin kwijt. Jazeker, Jan-Jaap. Misschien zijn we ons fortuin, keu-- kwijt. Vlug, we moeten onze kleren aandoen, onze schoenen aan en we gaan boven de grond kijken. Ik denk dat we in een valstrik zitten. Kunnen we wel boven de grond? Ja, natuurlijk. En anders kunnen we dit gebruiken. Kijk, staafdynamiet. Dan blazen we zo die putdeksel eraf en dan kunnen we uitstappen naar buiten toe. Dat is een goed idee. Neem maar mee